(...)
“Ağları çektiniz mi? İyi balık var mı?”
Sesi, motor gürültüsü ve martıların çığlıkları arasında kayboldu. Yüzünü okşarcasına esip geçen rüzgâr, belleğine kazınan anıları çekip çıkardı raflarından.Güneşten önce kalkardı yatağından, elleri üşürdü. Aldırmazdı… Taa çocukluğundan başlamıştı deniz sevdası. Eşine sevdalı olduğu gibi, sevdalıydı denize. Öyle ki bazen kıskanırdı Ayşe Yenge. Yine de saatlerce yollarını gözler, kayığını çekerdi. Ayşe Hanım eşi bulunmaz bir insandı. Son yıllarda bunu daha iyi anlamıştı. Böyle zor bir durumda yanında olması ve ona bu kadar iyi bakması, vefa denilen duygunun, belki de aşkın en yüksek derecesiydi. Yaşlı yüreği daima düşünürdü bunları.
Az yorulmamıştı Fethi Reis. Ömrü kürek çekmeyle geçmişti. Bir motorlu teknesi hiç olmamıştı. Yakaladığı balıkları çamat yapar, tesbih şeklinde dizer, sonra kuvica denilen otuz kilo balık alan sepete doldurur, kendisini çarşıya götürecek arabayı beklemeye koyulurdu. İşin zor kısmı Sürmene'ye geldikten sonra başlardı. Tüm mahalleleri, kuvica kolunda, kapı kapı dolaşırdı. Denizden kendisinin çıkardığı taptaze balıkları Sürmenelilerin ayağına kadar getirirdi. Herkes Fethi Reis'i tanır, getireceği taze balıkları beklerdi. Sattığı balıklar hep tazeydi, ölçüde tartıda hile etmez, kantarı da olmadığından kimsenin hakkını yememek için balıkları fazlalı fazlalı koyardı. İki saate tükenirdi balıkları. Evine dönerken kuvicasında bir tane balık kalmazdı.
"Ah, sağlam olsaydım koyvermezdim denizin yakasını" dedi kendi kendine. O, denize aşık olmuştu. tek avuntuyu onun kucağında bulmuştu. Şimdi ise anılara dönüşmüştü daha dün gibi anımsanan yaşanmışlıklar. Yüreği, vitrindeki oyuncaklara imrenen çocuklar gibi uzaktan bakıyordu denize.
Gençliğinde her ne kadar denizin bereketi olmaz, garantisi olmaz diye geçirse de içinden, hiçbir engel vazgeçirememişti O'nu denizden. Az gören gözleri bile… Bazen, başta Behçet Kaptan olmak üzere yaramaz, muzır arkadaşları, gözlerinin az görmesinden yararlanarak O'nu öfkelendiren şakalar yapsa da, hiçbir zaman öfkesi bağırıp-çağırmaktan öteye gitmemişti. Öfkesi geçtiğinde ise affetmişti dostlarını. Hatta kendisinin bile güldüğü olaylar olmuştu. Bir keresinde Behçet Kaptan, kayığının küreklerini felenklere çivilemişti. Fethi Reis ancak, kürekleri hareket ettiremediği zaman fark edebilmişti bu muzırlığı. Yine bir gece şaka olsun diye küreklerini denize atmışlar, ancak bir arkadaşının yardımıyla bulabilmişti. Bir defasında ise deniz bir hınzırlık yapmış, gözlerinin az görmesinden istifade ederek zehirli bir balığı istavrit diye Fethi Reis'in eline vermişti.
Bunların hepsi artık paha biçilmez bir hazine şimdi Fethi Reis'in yüreğinde. Gözleriyle göremediklerini görüyor onlarla. Bir yerde balıkçılıkla ilgili bir sohbet duymaya görsün, bitmek bilmez sorularını yöneltiyor onlara. Denizde neler olup bittiğini, kimin ne kadar balık yakaladığını ölesiye merak ediyor.
Denizin mavisini ufuk çizgisini, güneşin batışını seyrediyor anılarında. O denizi görmeyen gözleriyle görmeyi öğrenmişti, kimilerimizin gören gözleriyle göremediğini.
Fethi Reis, denizi düşlüyor delice.. Gece rüyalarına giriyor. Her sabahın üçünde sanki denize çıkacakmış gibi uyanıyor. Denize açılan motor sesleri geliyor kulağına. Yattığı yerden bir cümle dökülüyor ağzından:
"Ah, sağlam olsaydım koyvermezdim denizin yakasını"